آزنیوزتی وی به استناد ازانجمن دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجانی در ایران (آداپ) گزارش،می دهد، پس از آنکه کارگران واحد تولیدی یاشار نورمحمدزاده به خانواده اطلاع میدهند که او در محل کار حاضر نشده است، خانواده با پلیس تماس گرفته و مفقود شدن وی را گزارش میکنند. پلیس با بررسی کد ملی یاشار در سامانه، فوت او را اعلام کرده و خانواده را برای پیگیری به کلانتری ۱۷ پرند ارجاع میدهد. کلانتری نیز آنان را به اداره آگاهی معرفی میکند. خانواده در اداره آگاهی، با بررسی تصاویر کشتهشدگان، موفق به شناسایی و احراز هویت یاشار نورمحمدزاده میشوند. پلیس به خانواده نورمحمدزاده اعلام کرده است که جسد یاشار را ساعت ۱۲:۳۰ بامداد ۲۰ دی ۱۴۰۴، در خیابان عطار هفتِ فاز سه پرند پیدا کردهاند. هویت او در ابتدا «مجهولالهویه» ثبت شده و خودروی وی، در حالیکه قفل فرمان بر آن بوده، به پارکینگ منتقل شده است. به گفته نزدیکان خانواده، مأموران آگاهی تلاش داشتهاند روایت شلیک مأموران موساد از داخل تجمعات اعتراضی را مطرح کنند؛ روایتی که با مخالفت صریح خانواده مواجه شده است. خانواده نورمحمدزاده با رد این ادعا، مأموران امنیتی جمهوری اسلامی را مسئول این جنایت میدانند. ماموران درخواست مبلغی جهت حق تیر داشتند که خانواده این پرسش را مطرح کردهاند که «اگر موساد فرزندمان را کشته، پس چرا شما مأموران حق تیر دریافت میکنید؟». در نهایت پلیس پیکر یاشار را بدون گرفتن پول به خانواده تحویل داده است. گلوله به سینه یاشار نورمحمدزاده اصابت کرده و از پشت بدن او خارج شده است. بر اساس جواز دفن، علت مرگ وی «اصابت جسم پرتابهای پرسرعت به بدن» اعلام شده است. یوسف نورمحمدزاده، پدر یاشار، برای یافتن پیکر فرزندش به کهریزک مراجعه میکند. به گفته نزدیکان خانواده، مأموران امنیتی از ورود تلفن همراه و دوربین به کهریزک جلوگیری کردهاند. سردخانهها مملو از اجساد بوده و پیکرها در حیاط داخل روی هم انباشته شده بودند؛ بهگونهای که برای یافتن یک جسد، ناچار بودند اجساد رویی را کنار بزنند تا پیکر عزیز خود را پیدا کنند. خانواده نورمحمدزاده پس از تحویل گرفتن پیکر یاشار، او را در کنار مزار مادرش در شهر تبریز به خاک سپردند. یاشار نورمحمدزاده در تهران کارگاه تولیدی پوشاک داشت متأهل و پدر دو فرزند بود و همسرش سحر نیز با بیماری سرطان دست و پنجه نرم میکند که در شب حادثه همسرش خانه پدرش بود. پیشتر نیز سهند نورمحمدزاده، پسرعموی یاشار، در جریان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱ به اعدام محکوم شده بود که این حکم بعدها به شش سال حبس و ده سال تبعید کاهش یافت.
