صبح از خواب بیدار میشوی.
تلویزیون را روشن میکنی: ترامپ.
اخبار را باز میکنی: ترامپ.
شبکه اجتماعی را نگاه میکنی: باز هم ترامپ.
سکه را نگاه میکنی: ترامپ.
بازار رمزارز را نگاه میکنی: باز هم ترامپ.
اگر هم گرسنه باشی، نگران نباش؛ در آوریل ۲۰۲۶، یک پیک «دوردش» دو کیسه مکدونالد را به دفتر بیضی کاخ سفید تحویل داد. ترامپ شخصاً سفارش را تحویل گرفت و ۱۰۰ دلار به پیک انعام داد. کاخ سفید نیز این رویداد را در چارچوب پیامرسانی عمومی خود پوشش داد.
آدم کمکم میپرسد:
آمریکا رئیسجمهور انتخاب کرده یا یک برند؛ و بعد دوباره همان برند را انتخاب کرده است؟
چون ترامپ که اکنون در دور دوم ریاستجمهوری خود است، فقط یک نام سیاسی ندارد.
شبکه اجتماعی خودش را دارد؛ «تروث سوشال».
پخش اینترنتی خودش را دارد؛ «ترامپ تیوی».
رمزارزی با نام خودش دارد.
امپراتوری تجاریاش هتل، باشگاه گلف و املاک تجاری دارد.
و البته کاخ سفید را هم دارد؛ دوباره.
فقط یک سؤال باقی میماند:
کدامیک ریاستجمهوری است و کدامیک ویترین؟
رئیسجمهور همهجا هست
در ژانویه ۲۰۲۵، رمزارز موسوم به «ترامپ» یا $TRUMP در نخستین روزهای معاملات خود به ارزش بازاری حدود ۹ میلیارد دلار رسید. رویترز گزارش داد که بخش عمده این رمزارز در اختیار نهادهای مرتبط با ترامپ بود.
تصور کنید وارد فروشگاه میشوی.
فروشنده میپرسد:
«نقد یا کارت؟»
«ترامپ.»
«دلار؟»
«نه.»
«کارت اعتباری؟»
«نه.»
«رمزارز؟»
«بله.»
«کدام؟»
«رئیسجمهور.»
اینجا اقتصاددان از اتاق خارج میشود.
و طنزنویس وارد میشود.
کاخ سفید یا نمایشگاه خودرو؟
در ۱۱ مارس ۲۰۲۵، پنج خودروی تسلا در محوطه کاخ سفید به نمایش گذاشته شدند. ترامپ در یک تسلا مدل اس قرمز نشست، از شرکت حمایت کرد و گفت قصد دارد یکی از آنها را با حدود ۸۰ هزار دلار برای استفاده کارکنانش بخرد.
یک گردشگر خارجی را تصور کنید.
«این ساختمان چیست؟»
«کاخ سفید.»
«آن ماشینها؟»
«تسلا.»
«آن آقایی که کنار آنها ایستاده؟»
«رئیسجمهور.»
گردشگر کمی مکث میکند:
«ببخشید، من برای دیدن مرکز حکومت آمریکا آمدهام یا نمایشگاه خودرو؟»
«امروز هر دو.»
واقعیت خودش نصف شوخی را نوشته است.
اگر رسانه را دوست نداری، رسانه خودت را بساز
در سپتامبر ۲۰۲۶، کاخ سفید دسترسی سیانان، اماسناو و پولیتیکو را به محوطه کاخ سفید ممنوع کرد. این سه رسانه از دولت شکایت کردند. در ادامه نیز شبکههای بزرگ تلویزیونی باقیمانده، پوشش مشترک معمول خود از رویدادهای ریاستجمهوری در کاخ سفید را متوقف کردند.
بعد نوبت ترامپ تیوی رسید.
نه دقیقاً یک شبکه تلویزیونی سنتی، بلکه یک پخش اینترنتی ۲۴ ساعته که محتوای مربوط به دولت ترامپ و ویدئوهای رسمی را پخش میکند. کاخ سفید آن را در ۲۱ سپتامبر راهاندازی کرد.
تصور کنید جلسهای در کاخ سفید:
ـ رسانههای دیگر چه میگویند؟
ـ چیزهایی که ما دوست نداریم.
ـ جوابشان را بدهیم؟
ـ نه.
ـ پس چه کنیم؟
ـ رسانه خودمان را بسازیم.
ـ اسمش؟
ـ ترامپ تیوی.
تمام.
وقتی از آینه راضی نیستی، آینه را عوض کن.
آلبوم عکس رئیسجمهور
یک ویژگی دیگر در دیپلماسی ترامپ:
عکسها.
کیم جونگ اون؟
عکس.
ولادیمیر پوتین؟
عکس.
یک رهبر قدرتمند دیگر؟
دوربینها را آماده کنید.
دیدار با دولتهای مختلف جهان، از جمله دولتهایی که رهبران اقتدارگرا دارند، بخشی از دیپلماسی ریاستجمهوری است. ترامپ در دوره نخست ریاستجمهوری خود سه بار با کیم جونگ اون دیدار کرد و در سال ۲۰۲۵ نیز در آلاسکا با پوتین دیدار کرد.
اما گاهی عکسها آنقدر پررنگ میشوند که دیپلماسی شبیه یک آلبوم عکس خانوادگی بسیار گرانقیمت میشود.
«همه کمی نزدیکتر بایستید.»
«لبخند بزنید.»
«یک عکس دیگر هم برای آرشیو رسمی.»
شوخی این نیست که رئیسجمهور نباید با دولتهای دشوار یا رهبران اقتدارگرا ملاقات کند.
باید با دولتهایی که با آنها اختلاف دارد هم صحبت و مذاکره کند.
سؤال سادهتر است:
چه زمانی عکس از نتیجه مهمتر میشود؟
چون دست دادن، قرارداد نیست.
لبخند، صلح نیست.
و یک عکس تاریخی، بهتنهایی توافق تاریخی نیست.
گاهی جلسه هم به اقامتگاه خودت میآید
ترامپ در مار-ئه-لاگو، باشگاه خصوصی خود در فلوریدا، نیز میزبان رهبران خارجی بوده است.
کاخ سفید دیدار او با ولودیمیر زلنسکی، رئیسجمهور اوکراین، در ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵ و بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، در ۲۹ دسامبر را در مار-ئه-لاگو ثبت کرده است.
پس شاید نقشه جدید دیپلماسی بینالمللی اینطور باشد:
کاخ سفید؛ کار دولتی.
مار-ئه-لاگو؛ کار دولتی با منظره بهتر.
فقط یک تابلو بالای در کم است:
«دیپلماسی بینالمللی
اتاق جلسه از این طرف.
عکس یادگاری از آن طرف.»
حتی بایدن هم هنوز سر کار است
رویترز در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۶ گزارش داد ترامپ در سال ۲۰۲۶ نزدیک به ۹۰۰ بار نام جو بایدن، رئیسجمهور پیشین، را در سخنرانیها، مصاحبهها و مطالب شبکههای اجتماعی خود مطرح کرده است.
بایدن دیگر رئیسجمهور نیست.
اما ظاهراً هنوز در دفتر ترامپ شیفت دارد.
بدون حقوق.
بدون دفتر.
بدون کارت ورود به کاخ سفید.
شاید این عجیبترین نوع بازنشستگی در واشنگتن باشد.
و امروز در سازمان ملل
در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۶، ترامپ در مجمع عمومی سازمان ملل سخنرانی ۳۷ دقیقهای انجام داد.
از ایران گفت.
از اوکراین.
از هوش مصنوعی.
از ونزوئلا.
از کوبا.
از مکزیک.
از دادگاه کیفری بینالمللی.
و البته از خود سازمان ملل.
حتی پیشنهاد کرد به جای «هوش مصنوعی»، از اصطلاح «ابرهوش» استفاده شود.
درباره ایران نیز ترامپ هشدار داد که اگر توافق صلحی حاصل نشود، آمریکا میتواند «جمهوری اسلامی را نابود کند»؛ در حالی که همزمان از ادامه دیپلماسی و احتمال رسیدن به توافق پس از انتخابات میاندورهای نوامبر سخن گفت.
اینجا طنز کمی دست نگه میدارد.
چون درباره سکه میشود شوخی کرد.
درباره تسلا میشود شوخی کرد.
درباره پخش اینترنتی میشود شوخی کرد.
حتی درباره مکدونالد در دفتر بیضی هم میشود شوخی کرد.
اما وقتی کلمه جنگ وسط میآید، پشت آن انسان وجود دارد.
سرباز.
کودک.
مادر.
پدر.
خانواده.
و مرگ.
رئیسجمهور میتواند سخنرانی را تمام کند، از تریبون پایین بیاید و به جلسه بعدی برود.
اما مردمی که در جنگ زندگی میکنند، چنین امکانی ندارند.
شاید مسئله فقط ترامپ نباشد
شاید داستان فقط یک نفر نیست.
شاید داستان سیاست امروز باشد:
تصویر.
دوربین.
برند.
شبکه اجتماعی.
پخش اینترنتی.
رمزارز.
عکس.
ملک.
تیتر.
و در نهایت، رأی.
رئیسجمهور باید رئیسجمهور باشد.
نه برند.
نه ویترین.
نه صاحب کشور.
و مردم هم نباید فقط تماشاگر باشند.
باید نگاه کنند.
بپرسند.
مقایسه کنند.
و از قدرت حساب بخواهند.
چون رأی دادن پایان مسئولیت نیست.
شروع مسئولیت است.
ترامپ ممکن است تصویر خودش را روی سکه ببیند. سکه یکدلاری سال ۲۰۲۶ ضرابخانه آمریکا واقعاً تصویر ترامپ را روی روی سکه دارد.
ممکن است تسلا را جلوی کاخ سفید ببیند.
شبکه اجتماعی خودش را داشته باشد.
پخش اینترنتی خودش را داشته باشد.
رمزارزی با نام خودش داشته باشد.
با رؤسای جمهور و رهبران قدرتمند جهان زیر نور فلاش دوربین عکس بگیرد.
و حتی مکدونالدش را در دفتر بیضی تحویل بگیرد.
اما یک چیز را هیچ رئیسجمهوری نمیتواند صاحب شود:
آمریکا.
چون کاخ سفید محل کار رئیسجمهور است؛
نه ویترین رئیسجمهور.
@tvaznews
