معاون شهرداری تهران هفته گذشته، خبر داد که شهرداری این قطعه از بهشت زهرا را تبدیل به پارکینگ کرده است.
عفو بینالملل در پستی که در شبکههای اجتماعی منتشر کرد، این اقدام را «یادآور تلخ دیگری از مصونیت نظامیافته در قبال جنایتهای علیه بشریت آن دوران» توصیف کرد و نوشت: «این اقدام در ادامۀ دههها محدودیت بیرحمانۀ حکومت علیه خانوادهها برای کاشت گل یا ترمیم سنگقبرهای تخریبشده انجام شده است.»
قطعهٔ ۴۱ بهشتزهرا که پیشتر تقریباً با خاک یکسان شده بود، مدفن شمار نامعلومی از اعضای اعدامشدهٔ گروههای مختلف سیاسی، نظامیان و غیرنظامیان دخیل در کودتای نوژه، ثروتمندان (بهاتهام آنچه جمعآوری مال حرام یا افساد فیالارض خوانده میشد) و بازاریان متمول با گرایشهای سیاسی مخالف حکومت است.
داوود گودرزی، معاون شهردار تهران، هفته گذشته گفت: « قطعه ۴۱ همینطوری مانده بود و ما نیاز به پارکینگ داشتیم، از مسئولان مجوز گرفتیم و آن را تبدیل به پارکینگ کردیم.»
این در حالی است که عفو بینالملل میگوید گورهای فردی و جمعی اعدامشدگان پس از انقلاب ۱۳۵۷ صحنههای جرم محسوب میشوند و نیازمند بررسیهای تخصصی پزشکی قانونی برای نبش قبر و حفاظت از شواهد هستند.
بهگفتۀ این سازمان حقوقبشری بینالمللی، مقامات جمهوری اسلامی ایران با نابود کردن این گورها «در حال پنهانسازی شواهد جنایتهای خود و سلب حق دستیابی به حقیقت، عدالت و جبران آسیب هستند».
اعدامهای سال ۱۳۶۰ در دستکم ۸۵ شهر ایران انجام شد و طیف گستردهای از تمام گروههای سیاسی و اعتقادی مخالف یا منتقد حکومت جمهوری اسلامی را در آن زمان در بر میگرفت.
سازمان عفو بینالملل میگوید علاوه بر خانوادههای اعدامشدگان، کل جامعۀ ایران حق دارد حقیقت را دربارۀ اعدامهای گستردۀ پس از انقلاب ۵۷ و دهه ۱۳۶۰ بداند.
